.
تاریخ پذیرفته شده برای ابداع کلاژ در هنر مدرن سال ۱۹۱۲ و مبدع آن پیکاسو (و براک) شناخته می شود. نمایشگاه تازه ای در موزه ی متروپلیتن ما را وادار به تجدیدنظر در این باور می کند. «بازی با تصاویر: هنر فتوکلاژ ویکتوریایی» نشان می دهد که دهه ها قبل از این دو هنرمند، زنان بسیار ثروتمند ویکتوریایی به عنوان سرگرمی دست به خلق فتوکلاژهایی خلاق و نوجویانه ای زده بودند.
آن چه که در این نمایشگاه ارائه شده در واقع تصاویری از دفترچه ها و آلبوم هایی است که این زنان مرفه و درباری انگلیسی در قالب یادگاری یا خاطرات تدوین می کردند. با ابداع عکاسی و گسترش آن در بین گروه های خاصی از جامعه عکس نیز به مثابه ی یکی از عناصر این دفترچه ها مورد توجه قرار گرفت. با این حال آگاهی این هنرمندان از جریان ها و پارادیم های رایج در آن روزگار کاملا مشهود است: نقاشی پرتره / منظره نگاری انگلیسی (گینزبارو)، رگه های سوررئالیستی رمانتی سیسم آن گونه که در بلیک یا تصویرسازی های «آلیس در سرزمین عجایب» می یابیم و نیز به ویژه داروینیسم برخی از تم های بارز این آثار را تشکیل می دهند. طنز و کنایه در قبال مردان که کمتر در نظام آداب دانی ویکتوریایی مجالی برای بروز داشت، اینجا هوشمندانه برای بازی با مردان یا حتی معاشقه با آنان به کار گرفته شده است.
نمایشگاه با ۳۵ قطعه فتوکلاژ و ۱۳ آلبوم کامل که فقط یک بار در طول نمایشگاه ورق زده خواهند شد (هرچند تصاویر دیجیتال آن بر روی کامپیوتر قابل مشاهده اند) نام های تازه ای را به تاریخ هنر معرفی می کند که در تاریخ نگاری های رسمی جایی در بین آوانگاردهای پاریسی نمی یافتند: پیکاسو، ماکس ارنست و دادایست های برلین قطعا چیزی از آثار الگزندرا (پرنسس ولز)، جُرجینا برکلی، لیدی فیلمر (تصویر بالا) کنستانس سکویل وست و دیگرانی چون اینان نمی دانستند، اما طنز تاریخ این که اینک تردیدی نیست این هنرمندان اشرافی باید به عنوان نیای مدرنیست های ضدبورژوا تلقی شوند.
.
.
نمایشگاه هایی همچون «بازی با تصاویر» – به رغم مقیاس کوچک شان – نشان می دهند که چگونه موزه ها و کیوریترها فعالانه در بازتعریف دائمی تاریخ هنر به عنوان یک موجود دائما بزرگ شونده دست دارند و به خصوص نشان می دهد که چگونه - بیش از سه دهه پس از جودی شیکاگو و لیندا ناکلین – تاریخ هنر زنان (با همه ی اشکالات تئوریکی که به این عنوان می شود نسبت داد) هنوز در اولین مراحل شکل گیری اش است.